Hace un rato la imagen ha caído en mi estómago como la granizada de diez minutos que hemos podido ver desde las ventanas de la facultad. Por un momento todo se quedó oscuro, pero ha vuelto la luz a las aulas.
Yo también estoy algo oscura, y ya van dos veces que me amenazan con darme una leche, pero creo que lo estoy haciendo bien esta vez. La luz es débil pero está ahí al fin y al cabo.
Ahora se abren cientos y cientos de caminos que se bifurcan, pero de momento voy a dejar que se sucedan los acontecimientos, no quiero equivocarme y acabar entre las zarzas.
PD: gracias otra vez, porque Vosotras tenéis gran parte de culpa de que mi lux siga ahí, encendida en la tormenta :)
martes, 20 de enero de 2009
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)

5 comentarios:
me encanta!
gracias, ele.
siempre leyendo y comentando aunque me mude :)
Si que o estás facendo ben. Sobrevivichés á fin do mundo desta noite?
Eu paseina soiña pero tiña unha candea comigo pa alumearme. Ti tes candeas dabondo tamén. Só tes que prendelas cando precises da lux. :)
:D
Que conste que me atopou ela a min :P
pero, si, eu tamén m alegro de dar contigo :D
Un bikazO!
Publicar un comentario