Ela fala por min, converteuse na miña boca cando a miña non se lembra de como se articula. Cando sinto que as luces do ceo apáganse e tan só podo ollar pola fiestra ás de miles de salóns quentes dun barrio soviético é cando a miña mente voa cara a universos descoñecidos e non podo determinar en que nube descansan as miñas ás. É entón cando a miña alma aliméntase de centos de lembranzas e plans, de reflexións ou de neve, e tan só estou tan chea que non sei describir que ou como sinto, que preciso da súa voz para falar, que me noto máis finita e real que nunca, incorrecta e mortal…muda. Lémbrome daquela tarde na que me dixo “Lu, estás nevada”, e era certo. Dos “fracias” e dos “fenadas”, de miles de palabras que nos levaron ata as estrelas en avións de papel. E só podo sorrir porque sei que cando soa Jim Morrison a este lado do continente e meu corazón bombea máis aprésa, ela escoita voces que lle susurran “bululú” e sabe que estou pensando nela. É capaz de acoplar o pulso dos seus sentimentos ao compás dunha poesía, de capturar o ritmo dos pensamentos en palabras cargadas de alma e arropadas polo silencioso ruido das noites. Ela fala por min cando son muda, e tan só podo deixarme levar pola súa voz cara os instintos e emocionarme.
miércoles, 27 de enero de 2010
She's not anyone
Ela fala por min, converteuse na miña boca cando a miña non se lembra de como se articula. Cando sinto que as luces do ceo apáganse e tan só podo ollar pola fiestra ás de miles de salóns quentes dun barrio soviético é cando a miña mente voa cara a universos descoñecidos e non podo determinar en que nube descansan as miñas ás. É entón cando a miña alma aliméntase de centos de lembranzas e plans, de reflexións ou de neve, e tan só estou tan chea que non sei describir que ou como sinto, que preciso da súa voz para falar, que me noto máis finita e real que nunca, incorrecta e mortal…muda. Lémbrome daquela tarde na que me dixo “Lu, estás nevada”, e era certo. Dos “fracias” e dos “fenadas”, de miles de palabras que nos levaron ata as estrelas en avións de papel. E só podo sorrir porque sei que cando soa Jim Morrison a este lado do continente e meu corazón bombea máis aprésa, ela escoita voces que lle susurran “bululú” e sabe que estou pensando nela. É capaz de acoplar o pulso dos seus sentimentos ao compás dunha poesía, de capturar o ritmo dos pensamentos en palabras cargadas de alma e arropadas polo silencioso ruido das noites. Ela fala por min cando son muda, e tan só podo deixarme levar pola súa voz cara os instintos e emocionarme.
miércoles, 20 de enero de 2010
Me duele la cabeza. Es lo único que hoy tengo claro aparte de que por fin comienza a anochecer a las cinco. Ella ha venido, deberíamos ir al centro, al Duende a tomar algo, sacudirnos el polvo de Hostivař. Tengo los hombros llenos.
Mientras, no sé si esperar a que llame o proponerle un plan, no sé si ir a un pueblo desconocido viernes noche en su busca. O decirle que me lleve con él. No importa, sé que no debería hacer nada, pero por eso lo hago o pienso en hacerlo. No me importa darme un golpe (o incluso, hace un tiempo, que me lo dieran). Ayer Rivqa y yo hablábamos de que cada vez nos hacemos más inmunes a las personas, a eso que llaman amor. Me imaginé con ella en esa cama y me pareció curioso que su nombre sea precisamente el que es.
Esta noche todo el mundo vuelve a ir a una fiesta preparadita y especialmente turística para los erasmus, en el Mecca ("the house of the house" según una descripción de prague.net) Pero yo no tengo ganas de meterme ahí y marearme, sonreír, saludar. Prefiero marearme en cualquier antro donde perder la cabeza moviéndome a ritmo drum & bass. O comportarme como un proyecto de señorita e ir a un club de jazz de una maldita vez.
Hoy Duardet me ha recordado aquel plan que teníamos. Me gusta jugar, pero a estas alturas todo es demasiado real como para impregnarnos de irrealidades. Ya nada es lo que era. Y dice que he cambiado, pero solo se trata de que ahora no soy sólo la chica que bailaba a los hombros de alguien que no recuerda, la que se reía de cómo lanzábamos naranjas a las señales. Además necesito toneladas de espacio… como Rivqa decía ayer, “disfrutar del echar de menos”.
Joder, mi cabeza.
Ya está. Voy a tomarme una pastilla y coger la barra de labios para un poquito de frivolidad erasmus: quejémonos de no saber a qué fiesta ir (que mientras seguiré preguntándome cuándo hacer los exámenes o si debo decir algo al Sr.V, con él ya he tenido meses y meses para pensar en si querría pegarme, desdeñarme, o disfrutar del echar de menos).
jueves, 14 de enero de 2010
Hemos vuelto a desembocar en elipsis y
has desaparecido en la última forma en que podía llegar a ti desde aquí. Estaría bien contarte cómo la nieve me llega hasta las rodillas, o mirarme en el espejo y pensar en tu boca y no en este frío al ver mis labios destrozados.
Pero qué más da eso si lo único que me importa de verdad es que mantengas la sonrisa puesta como sabes, como yo en esta habitación escuchando a mis vecinos a las tantas de la madrugada tocar borrachos the lion sleeps tonight. Para que luego digan que los alemanes se acuestan temprano o que puedes sobrevivir a una Erasmus sin echarte un poco a perder.
Sigo diciendo que deberías visitar esta ciudad al menos una vez en la vida, alegra los días sobrevolarla. Y nada más. Creo que ya sabes que siempre me gustan nuestros renglones, incluidos los puntos y aparte.
martes, 5 de enero de 2010
You were so lovely yesterday!
Science and progress don't speak as loud as my heart, además recuerdo esa playa lluviosa y a Joe imaginándonos encima de la grúa amarilla. La voz de aquella chica era preciosa, como la noche de diciembre sin farolas, en medio de esa roca escuchando el mar y escrutando un horizonte negrísimo.
¿Existirá la manera de escapar a una mirada? Cuando he vivido fuera del sinsentido ha terminado por ser una farsa. Se perdía descalza entre las cuevas y acababa sangrando por los pies, ¡pero todas ellas han sido la misma! Así que vuelve la imagen del gigante a mis ojos…y en estos días nublados, stýská se mi zvuk české.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
